Katolisismo ng Quiapo

Ang Quiapo ay isang malaking larawan ng pag hahalo halo ng kulturang Pilipino. Pinakasikat sa larawang ito ng Quiapo ay ang Basilica Minore ng Poong Nazareno na tumatayong sagisag ng Katolisismo sa bansa- isang bagay na dala ng mga mananakop na Kastila. Ngunit sa likod nito ay ang pamamayagpag ng katutubong paganismo na makikita sa mga agimat, gayuma, mga langis, at mga damu’t dahon na binebenta sa tabi mismo ng simbahan. Matindi man ang pag tutol ng simbahang Katoliko sa mga paniniwalang ito ay tila hindi walang nagbabago at patuloy pa rin sa negosyo ang mga nag aagimat.

Bukod sa mga pagaagimat at pagaalbularyo ay tipikal din sa maraming Pilipino, lalo na sa mga hindi edukado at mahihirap, ang panatisismo na napapamalas sa kasukdulan tuwing piyesta ng Nazareno. Ang sinaunang pag samba sa anito at mga imaheng lilok ng mga katutubo ay may pagkakatulad sa pangkasalukuyang kagawian. Ang pag himas sa rebulto ay pinaniniwalaang nagbibigay himala at lunas sa sakit kaya naman talagang pinipilahan ang Nazareno para maka dampi.

Kung susuriin ay mapapansin ang pagsasamasama ng mga kagawian kahit pa sa isang banda ay mali at di karapat dapat ayon sa simbahan. Halata naman na malaking pagkukulang ng simbahan sa pagpalaganap nito ng kanyang mga turo. Gayunpaman, pwede ring tignan na isang pwersa ito ng resistance pero medyo malabo ito.

Nakikita ko ang kulturang mapagangkin ng iba. Mahilig tayo sa mag bago sa paningin at ginagaya natin to. Sa huli lahat na ng ugali at gawi pinag halo halo natin. Ang dating agimat ay may muka ng mga hayop o kakaibang nilalang, ngayon ang agimat ay may muka ng santo. Kahit nga ang pag aalay ng dugo ng hayop para pantaboy ng malas ay may Kristiyanong dasal.

Baka kaya sadyang tumatakbo sa dugo ng mga Pilipino ang mga katutubong paniniwala na kahit anong hirap burahin ng simbahan ay nagpapatuloy pa rin. Ito ba ay lokalisasyon ng dayuhang relihiyon o paggawang dayuhan sa katutubong relihiyon? Sa kahit anong angulo nito, ang simabahan ay magpapatuloy sa pag puksa ng kaugaliang mali sa paningin nito. Sa kabila ng lahat ang pista ng Nazareno sa Quiapo, tulad din ng sa iba’t iba pang mga lugar sa Pilipinas, ay maituturing na institusyon na.

Bilang pahabol, naalala ko na kung ang simbahan at pagtutol sa kolonyal ang paguusapan ay hindi mawawala si Gregorio Aglipay na tumiwalag sa Roma at nagtayo ng sarili nyang simbahan na tinawag nyang Iglesia Filipina Independiente. Hindi ito nakaakit ng maraming tagasunod. Gayunpaman ang dekada sisenta ng nakaraang siglo ay nagbukas sa malaking mga pagbabago sa simbahang Katoliko dala ng Ikalawang Kosilyo Batikano. Sinimulan noon ang lokalisasyon ng simabahan at kabilang ditto ang pag gamit ng wikang bernakular sa Misa.

Critical Commentary 1: Feminism in Postmodernism

Binuksan ng postmodernism ang pinto palabas sa mga malalaking kwento na sa matagal na panahon ay lumipig sa kaisipan. Ang paglago ng iba’t ibang kaisipan sa postmodernism ay nag bigay ng samu’t saring mga bagong pamamaraan ng pagtanaw sa mga bagay bagay. Pinaigting nito at pinahalagahan ang pagkakaiba-iba sa sangkatauhan. Dahil dito ay mas napagtuunan ng pansin at nabigyang kapangyarihan ang mga dating hindi pinapansin tulad ng mga tila ordianryong pangyayari sa araw-araw na buhay ng mga tao.

Ang isang kaisipan na nais kong pagtuunan ng pansin ay ang feminism at ang pag bigay nito ng bagong kahulugan sa gender. Tama lamang ang pag labas ng ilang kababaihan noon upang simulan ang laban para sa mas makahulugang pamumuhay. Ang kanilang naging laban tungo sa pagkakapantay sa kalalakihan ay isang malaking hakabang laban sa pagkapatriarkal ng lipunan.

Pagkakapantay ng karapatan at katayuan ng babae at lalaki ang naging pangunahing sigaw ng unang tema ng feminism. Bagamat maganda ang adhikaing ito, sadyang marami at komplikado ang pagkakaiba ng babae at lalaki. Kung sa biological na pagkakaiba lang ay walang paraan para maging magkatumbas ang babae at lalaki. Gayunpaman, ang usapang pang karapatan ang pinaka importante. Ang pagboto, pagpasok sa mataas na paaralan, pagtatrabaho ay ilan sa malaya nang nagagawa ng kababaihan.

Kadalasang inilalarawan ang pagkakapantay ng kasarian sa pagsasabing kaya ng babae ang anumang ginagawa ng lalaki. Maaring totoo ngunit hindi ko ito nakikitang praktikal. Oo, kaya ng babae na maging konstraksyon worker, o kaya ay minero, tubero, tsuper, o konduktora ngunit hindi pa rin ito tugma sa kanilang kapakanan. Hindi sa nagiging patriarkal ang aking pagiisip kayak o sinasabi ito. Meron lamang talagang mga espesyal na pangangailangang ntatangi sa bawat kasarian at ang ibig kong sabihin ditto ay hindi lamang ang tradisyonal na kasariang lalaki at babae.

Sa pelikulang North Country, kung saan isinadula ang tunay na kwento ng ilang babae na nagtrabaho sa minahan, pinakita na hindi sapat para masabing pantay ang paggawa ng babae sa trabaho na masasabing panlalaki. Ito marahil ay isa sa unang pagtangka na kumawala sa tradisyonal na gawain ng babae dala na rin ng panahon at pangangailangan. Ang mga pangaapi, pangungutya, at pambabastos sa mga babae ng nakararaming kalalakihan sa minahan ay sadyang dala dala ng kultura. Inilaban ng bida sa nasabing pelikula ang kaso ng kababaihan sa korte at sila ay nagwagi matapos ang mahaba at madugong mga pagdinig. Mula noon ay nabigyang liwanag ang karapatan ng babae.

Sa kabilang banda, ang pagtanaw ng sobra sobra naman ng ilang feminista ay naging sanhi rin ng ilang komplikasyon. Sa sobrang pagpapaimportante ng ilang feminista kasi ay tila gusto naman nilang maging mas dominante sa kalalakihan. Ang pagbigay lamang ng ilang espesyal na pribilehiyo sa kababaihan ay maaring makita bilang pagpapalawig ng kaibahan kung saan maaring makaramdam ng pagka agrabyado ng ilang kalalakihan. Halimbawa na lang ay ang pagbigay ng espesyal na coach sa tren para lamang sa babae. Nauunawaan ko ang sitwasyon at ang iba iba pang kadahilanan ngunit hindi ito kailanman bahagi ng postmodern. Paano naman ang ilang kalalakihan na nakakaranas din ng mga hindi kanaisnais na bagay, amoy, lasa, paningin, at pakiramdam?

Bilang pang huli, ang pagkakapantaypantay ay ang pagbibigay ng karampatang ayon sa natural na pangangailangan ng bawat kasarian. Sa huli, tayong lahat ay pare parehong mga tao na may malawak na pagkakaibaiba. Ang pagkakaibang ito ay hindi dapat sirain bagkus ay dapat palaguin at ituring na kayamanan ng ating iisang lahi dahil may espesyal sa bawat detalye hangang sa pinaka butil ng kasarinlan ng indibidwal.

Sa Feminism at French Tradition of Cultural Studies

Hindi ko maiwasang i konekta ang Feminism sa diskusyon ng French tradition of cultural studies. Binigyang linaw ng French tradition of cultural studies ang malaking isyu sa kinalaman ng kultura o lipunan sa mga pananaw at pagunawa sa mga bagaybagay. Sa isang banda pamilyar ang kaisipan ng Annales School sa kaisipan ng Feminism. Isang bagay na maipagkukumpara ay ang Feminism ng Pranseng pilosopo na si Simone de Beauvoir.

Sa pasimula kasi ng Second Wave feminism iginiit ni de Beauvoir ang pagiging other ng babae at ang papel ng kultura/lipunan sa pag hubog ng gender. Aniya ang gender ay isang social construct at naiiba sa sex. Sa kanyang isinulat na The Second Sex pinaliwanag nya sa isip ng marami ang kinalugaran ng kababaihan sa lipunang pinangingibabawan ng kalalakihan. Sa mundo na pinaiikot ng mga dualismo ang babae ang syang laging nasa masama o di kaya’y mababang gawi. Kaya naman ipinilit nya na ang ganung kalagayan ng babae ay pwedeng malagpasan, mabago, o mahubog sa kadahilanang ito ay gawa-gawa lamang ng lipunan. Bunsod na din ng pagiging existentialist ni de Beauvoir, na nagsasabing ang ating existence ay dinidiktahan ng kung ano’ng gawin natin sa ating sarili, ang babae, sabi nya, ay maaring itranscend ang pagiging iba o other nya.

Naalala ko ang isang bading sa ipinapanuod saming episode ng Kapuso Mo, Jessica Soho. Parang ganito ang sabi niya, “Kahit ganito ako, gusto ko patunayan sa mga tao na kaya kong makatulong sa pamilya ko sa ganitong paraan.” Siguro ang pagkakaingin nya o di kaya ang pag akyat sa kuweba nung iba ay paraan nila ng pagtranscend sa stereotypical na bading sa matalim na paningin ng lipunan.

Ang postmodern na daigdig ay nagbigay ng maraming mga paraan upang lumabas sa pagkaapi at pagkikimkim ang mga miyembro ng lipunan na naapi. Gayundin naman mas lumawak at nagging mas makulay ang kaban ng mga ideya, saloobin, at samu’t saring kaisipan at pagpapahayag ng pagkatao ng mga indibidwal sa lipunan. Mas lumalakas at tila di na palulupig pang muli sa idinidikta ng lipunan ang mga naliwanagan ng postmodernism.

CULTURE AND POLITICS

>>>>> For CULPOLI posts

please click the Culture and Politics label in the right>>>>>

Sa Mass Media

Malaki nga talaga ang impluwensya ng media sa pagiisip at pamumuhay ng mga tao. Sa maraming mga Pilipino ang teledrama ay siya ring kanilang buhay. Kinahuhumalingan ng madla ang mga kuwento kung saan nakikita nila ang sarili nila. Sa kabilang banda, ang mga karakter sa kwentong ito rin naman ang isinasabuhay ng ilang mga fans. Ang pagiisip ng mga tao ay lubos ding naapektuhan nga mga napapanuod at nababasa. Kung minsan nga ay hindi na pinagiisipan at basta na lamang tinatanggap ang mga animo’y mga katotohanang binebenta ng media.

Kasabay ng mga technological advancements sa komunikasyon, transportasyon, at informacion ay ang paglaganap ng mga pamamaraan ng paghubog sa kultura. Ang mga Pilipino ay maraming kanaisnais at natatanging mga kaugalian na nakaugat sa ating kultura. Sa aking palagay, at ng marami pang iba, ang mga bahaging ito n gating kultura ay hindi dapat hayaang mawala. Sa pamamagitan ng mga innovations sa mass media ay kayang kayang na palaguin, palaganapin, at panatilihin ang mga mabuting kultrang Pilipino. Gayundin naman, madali na lang ngayon ang pagbuo ng mga bagong kultura. Sana magamit ang technology na meron tayo ngayon para sa pag-likha ng Pilipinas na ating pinapangarap. Maraming mga Pilipino ang hindi nakakpagaral; may mga nakakapasok nga sa eskwela ngunit wala naming natututunan. Sabihin na nating nakakapanuod ng TV ang mga batang kapos sa pagkatuto, sana kahit paano makatulong ang napapanood nila sa paghubog at ikabubuti ng kanilang pagkatao.

reflection on PAY IT FORWARD

I made this for my Citizenship class last July

The idea goes this way; you do a random act of kindness to a random person so that the random person in turn does a random act of kindness to another random person. This way a wave effect happens, paying forward to random people the goodness one received. I’d like to better compare it to the ripple effect. When a stone is dropped on quiet water, a ripple is made getting bigger and bigger, spreading farther and farther. It all came from one single stone which started a single ripple. The idea of the little boy, Trevor, is simple, very idealistic and noble. Despite being simple, however, there lies a profound vision of changing the world.

I see Trevor’s idea as the very same thought behind Christian moral principles. The scriptures do not, however, exactly say ‘pay it forward.’ God is the source of all goodness. We receive good things from God and we need to pay it back. But how do we pay back God’s goodness to us? Where is God on the first place?

By obeying God’s law we are paying Him back. I’d like compare the metaphor of the movie to the parable of the Good Samaritan found in the Gospel according to St. Luke (Lk 10:25-37). The scripture says, “Love your neighbour as yourself.” Jesus told the parable of the Good Samaritan in order for us to understand clearly this concept of charity to the neighbour. In the parable a Priest and a Levite simply passed by a dying man on their way but there was this Samaritan who helped the dying man. The Samaritan used his own oil and wine to treat the man’s wounds; he put him into his own animal and even spent his money so that the man can be taken care of by an innkeeper. Helping a stranger in need is an act of paying back to God. Well, in this case it must be better to term it as paying forward.

In the theological sense God acts as the prime doer of good. We receive from Him then we pay it forward to our neighbours. He is the stone that starts and spreads all ripples. The stranger now sees God’s goodness in the actions done by the Samaritan to him. In turn this stranger is expected, at least in theory, to do good to others in order to pay forward the Samaritan’s charity. In the parable, it is also stressed out that the neighbour one should love as himself could be a random stranger in need.

Charity to neighbour through acts of random kindness is everybody’s obligation. It is the second of the two most important commandments in the Law: You shall love your neighbour as yourself. Could this seemingly utopian idea be practicable?

I believe the idea is practicable but it’s actually difficult. Doing random acts of kindness is very easy to say but really not that easy to do. In order to make the act of goodness sporadic one must start by making an act of kindness that will really have a big impact to the recipient. If the act of kindness is taken as a great deal then there is a big possibility for that person to be inspired and pay it forward. However, pay it forward could also be possible even if it only takes small acts of kindness. It depends on the persons. If the recipient of the act of kindness has the will to pay it forward then it would be good. But the problem is that not all people have this idea of paying forward. I think most people got it to that point and made them establish an organization or a movement promoting the practice of pay it forward. In order to fulfil the vision of changing the world through this movement, everybody must be convinced first to practice the idea of paying it forward.

I guess that it is impossible to achieve the profound vision of changing the world. You know why? Because since the time of Jesus Christ or maybe earlier during the time of Confucius, the idea was already being preached though not directly as pay it forward. Confucius said, “Do not do to others what you do not want them do to you.” Jesus Christ also preached the same message when he said, “Do to others what you want them do to you.” Well, this thought of Jesus and Confucius are not actually directly similar to pay it forward. In this sense there is an expectation of a payback but if looked into a bigger perspective it is also trying to make a ripple effect that when indoctrinated to everybody ends up in the same goal as that of the pay it forward.

The movement cannot make radical change in the world but it can create fundamental changes in the lives of individuals touched by it. There is one blog on the net talking about the practice of pay it forward. According to the blogger it would be easy for one person to do random acts of kindness if it would be set as a goal. I believe that’s true. Goal setting has really made significant effects on people. Making pay it forward as a state of mind would really allow one person to constantly do random acts of kindness.

To start the practice one should make it into a goal for a week maybe to do some random acts of kindness to three random people. Starting this, one should not focus on the idea of changing the world but rather think that it is to make a significant difference in the lives of random people. To change the world may be the ultimate goal but to think that you are just trying to make a difference in an individual’s life more effectively leads to that big dream.

To end this, it would be very important to remember that there are guides present to help us reach our goal. The good news of the Bible is really good and there are also other sources of direction like the wisdom of Confucius and of course the metaphor of the film Pay it Forward.

For us to really be able to pay forward we must first “set our hearts right” (Confucius).

Refletion on THE SECRET

The documentary generally speaks of the law of attraction as the secret tool in achieving our dreams. It is said that we get closer and closer to having what we want when we think of it more. Basically, it is saying that we are what we think and it encourages us to never cease dreaming and thinking of what we want for someday it will all come to us. The person, as in the law of attraction, acts as a magnet to whatever he or she thinks.

On my reflections, I have come to the realization of the same great reality behind prayer. In prayer the person expresses his/her wants to God. This desire said in prayer is present not only in prayer but also in the mind of the person continuously remembered in hope of having it. With extreme faith to this want the person soon gets it. The law of attraction plays in prayer. With that I can say that when you pray faithfully you will really get what you were praying for.

Back to the film, there are some things we must do: ask, answer, and receive. These are the three steps to successfully apply the law of attraction in achieving your dreams. I remember the golden rule of the Benedictine order Ora et Labora meaning pray and work. Prayer should always be infused with work to get the result one wants. Acts bring you closer to your dreams. A classic example is when a man dreams to win the jackpot on lotto but never bets. How could that man possibly win without a bet? The secret has simple instructions.